พระสมเด็จ

ขอบคุณมากคะ

ตอนนี้สวดพระคาถาชินบัญชรได้แล้วค่ะแต่มีความทุกข์ค่ะคือว่า บทสวดบูชาพระสมเด็จพุทฒาจารย์โตมีหลายแบบจังค่ะ แล้วบทสวดบูชาพระอรหันต์ทั้งแปดทิศเราจะวางช่วงสวดไว้ตอนสวดช่วงไหนดีล่ะคะ คือ สวดต่อจากสวดชินบัญชรหรือสวดก่อนบทสวดมนต์บทไหนล่ะคะ และผู้ที่เริ่มศึกษาธรรมปฎิบัติคิดจะฝึกสวดได้ไหมคะ ขอบคุณทุกท่านที่ให้ข้อมูลความรู้ค่ะ

ขอบคุณครับ

ไม่ทราบว่ามีพระสมเด็จที่สมเด็จโตสร้างระลึกถึงท่านอาจารย์แสงวัดมณีชลขันธ์ ลพบุรี รึป่าวครับ

ขอบคุณครับ จะเอาไว้เผยแพร่ให้บุคคลทั่วไปใช้

เหตุการณ์ที่ประสบด้วยตนเอง (เขียน ณ วันที่ ๔ พฤษภาคม ๒๕๕๖)

ในชีวิตของเรา เราเริ่มสวดมนตร์จริงจังทุกวันในช่วงก่อนนอนเริ่มตอนอายุสิบหกปีกว่าๆ ช่วงแรกก็สวดมนตร์บูชาพระพุทธเจ้า บทที่สวด คือ นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (๓ จบ) แปลว่า ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น ซึ่งเป็นผู้ไกลจากกิเลสตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง และมีบทอื่นที่สวดเพิ่มเติม เช่น บทพุทธคุณ ธรรมคุณ สังฆคุณ (อิติปิโส ๑๐๘) เป็นต้น ต่อมาอีกประมาณปีหนึ่งที่เริ่มสวดพระคาถาชินบัญชร ของสมเด็จพระพุทธาจารย์ (โต พรหมรังสี) และเราก็ศึกษาอ่านพระไตรปิฎกและหนังสือธรรมะเพิ่มเติมมาตลอด
เรารู้ดีว่าชีวิตของคนมีทั้งสุขและทุกข์ปนกันไป ก็ได้หลักธรรมคำสอนของพระพุทธองค์ไว้เป็นแนวทางประพฤติปฏิบัติมาโดยตลอด ซึ่งชีวิตก็เป็นไปในด้านที่ดี หากช่วงใดมีความทุกข์ แม้ต้องเสียใจร้องไห้ หรือไม่สบายกายเพราะไม่สบาย เราก็คิดถึงพระพุทธเจ้าว่าท่านลำบากกว่าเราตั้งมากมายนัก เป็นถึงเจ้าชายจะอยู่เสวยสุขทั้งชาติก็ได้ แต่ยอมสละตนรับความทุกข์ทรมานทั้งกายและใจกว่าจะเป็นพระพุทธเจ้าได้ก็ใช้เวลาลองผิดลองถูกมา ๖ ปี
เรื่องที่จะเล่าให้เห็นถึงปาฏิหาริย์ที่มีจริงจากการเคารพบูชาท่าน และความศักดิ์สิทธิ์จากภยันตรายที่มองไม่เห็นก็มีอยู่ เช่น สมัยที่เราเรียนปริญญาตรี เรากับเพื่อนอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นคนคริสต์ (ซึ่งเพื่อนคนนี้ก็สวดมนตร์เหมือนกันแต่ไม่ทุกวัน แต่ก็เป็นเพื่อนที่ดี) ได้เล่นเชิญ Guardian Angel ของตนเองเพื่อมาพูดคุย (เล่นแบบผีเหรียญ) ของเพื่อนจะเป็นคู่รักในอดีตชาติ แต่ของเราเป็นแม่ในอดีตชาติ ต่างคนต่างผลัดกันเล่นถามคำถามที่อยากรู้ เราจะไม่ลงรายละเอียดส่วนนี้ แต่มีช่วงหนึ่งที่เพื่อนเราถามแม่ในอดีตของเราว่าเขามีตะปูอยู่ในร่างกายไหม แม่ในอดีตบอกว่ามี ๒ ตัว เมื่อเราถามว่าตัวเรามีไหม แม่ในอดีตบอกว่าไม่มี (ที่ถามเนื่องจากว่าเพื่อนเคยเห็นพิธีกรรมแบบนี้มาก่อน)
อีกเรื่องหนึ่ง เมื่อเราอายุประมาณ ๒๓-๒๔ ปี เท่าที่เราจำได้ เพราะความที่เราสวดมนตร์มานานทำให้เวลาเราสวดมนตร์เสร็จแล้วนั่งสมาธิ สักพักจะมีเสียงเคาะให้ได้ยินเป็นช่วงๆ เป็นแบบนี้มาจนถึงปัจจุบันเป็นสิบปีแล้ว (เป็นเสียงแบบเหมือนเราเอามือเคาะกับไม้ เช่น โต๊ะไม้) ซึ่งเราก็เคยส่งกระแสจิตและมีทั้งถามปากเปล่าว่าเขาเป็นใครต้องการอะไร แต่เราก็ไม่สามารถสื่อสารอะไรกับเขาได้เลย เคยเชิญให้เข้าฝัน ก็ไม่เคยฝันว่าจะมีใครมาขอความช่วยเหลือใดๆ จนเราเองจนปัญญา วันหนึ่งเราเลยเล่นแบบผีเหรียญเผื่อเชิญเขามาได้ แต่ก็ล้มเหลว มีเสียงเคาะ แต่เขาไม่เข้าเหรียญ เราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาไม่เข้ามาเผื่อจะสื่อสารกันได้ (เราเคยเห็นเพื่อนเราคนหนึ่งสามารถเล่นผีเหรียญเพียงคนเดียวแล้วเรียกวิญญาณที่คุ้มครองเขามาได้)
จนในที่สุด เมื่อวันที่ ๒๗ เมษายน ๒๕๕๖ วันหนึ่งเราได้ไปหาปู่ฤาษีท่านหนึ่ง (ร่างทรง) กับพี่ที่ทำงานด้วยกัน เพราะมีเรื่องสงสัยอยากถามเกี่ยวกับเสียงที่เคาะว่าเขาเป็นใคร ต้องการอะไร และจะถามเกี่ยวกับธรรมมะด้วย เพราะพี่ที่ทำงานบอกว่า ปู่เป็นเทพที่เป็นหัวหน้าเทพแต่เคารพในพระพุทธเจ้า เราได้เห็นในส่วนของคนอื่นว่าเวลาปู่ฤาษีเข้าร่างทรงแล้ว และทำพิธีเรียกเทพของบุคคลนั้นๆมาซึ่งไม่รู้ว่าตนเองมีเทพองค์ใด ซึ่งปู่จะสวดภาษาที่ฟังไม่เข้าใจ (เป็นภาษาเทพจริงหรือไม่ เราไม่ทราบ) และมีสวดภาษาไทยด้วย สวดเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น คนที่สวดมนตร์รับก็จะมีอาการที่เรียกว่า “เข้าทรง” แล้วปู่ก็จะถามเทพที่มาเข้าทรงว่าอยากรับร่างนี้หรือไม่ ถ้าอยากรับให้ก้มศีรษะลงมา ซึ่งคนรับก็ก้มศีรษะลงมา เป็นแบบนี้หลายคน และแต่ละคนก็จะสอบถามข้อมูลที่ตนเองอยากรู้ต่างๆกันไป ในส่วนของพี่ที่ทำงานก็เป็นคนที่รับเป็นร่างทรงของเทพมาแล้ว (ปู่บอกเขาว่าเป็นเทพผู้ชายท่านหนึ่งในศาสนาพราหมณ์- ฮินดูซึ่งเป็นชื่อที่คนไทยรู้จักกันดี) ในที่นั้นมีอีกสองคนที่รับร่างทรงแล้วเช่นกัน ซึ่งมีพระโพธิสัตว์หญิงทางจีนด้วยคนไทยก็รู้จักชื่อนี้กันดี แล้วเวลาพูดคุยกันก็จะสื่อสารเป็นภาษาเทพ (ที่เราฟังไม่รู้เรื่อง) ตอนถึงคิวของเรา เราถามปู่ว่าเราอยากรู้ว่าเสียงคนที่เคาะเป็นใคร เขาต้องการอะไร หรือว่าเราคิดไปเอง ซึ่งปู่บอกให้เรานั่งสมาธิ จะเชิญเขามาเข้าร่างเรา เราจะได้ทราบได้ว่าเขาเป็นใคร ซึ่งเราก็ยินดี เมื่อเรานั่งสมาธิ ในใจเราก็สวดพุทโธๆกำหนดลมหายใจที่ปลายจมูก เพื่อทำจิตให้ว่าง ส่วนปู่ก็สวดภาษาเทพและสวดกล่าวภาษาไทยพอสรุปได้ว่า ขอให้เจ้าที่เจ้าทางอนุญาตให้เขาเข้ามา ไม่ว่าจะเป็นเทพ หรือเป็นวิญญาณใดก็ขอให้เขามาเข้าร่างนี้ หากมาแล้วจะเข้าร่างนี้ให้กดหนักๆให้เรารู้ตัวว่าเขามาแล้ว...... (สวดประมาณนี้ แต่จริงๆพูดครอบไปหลายกลุ่มเทพ และวิญญาณ) ซึ่งปู่สวดซ้ำไปซ้ำมาทั้งภาษาเทพและภาษาไทยซึ่งในแต่ละรอบก็ยาวพอสมควร ราวๆ ๕-๖ รอบเห็นจะได้ ในส่วนของเรา เราก็พยายามทำจิตใจให้ว่าง สวดพุทโธไป และรอว่าเมื่อไรร่างกายเราจะรู้สึกหนักอย่างที่ปู่สวดว่าถ้าเขามาแล้วให้กดหนักๆ ปรากฎว่าตั้งแต่เรานั่งสมาธิจนถึงท้ายพิธีสวดไม่รู้สึกอะไรว่าหนักกายเลย ตอนนั้นก็รออยู่ว่าเมื่อไรจะเข้ามาสักที จนในที่สุด ปู่เลิกสวดและบอกให้พี่ที่ทำงานเราเรียกชื่อเรา เพื่อให้ลืมตาจากสมาธิ พอเราลืมตา ปู่บอกว่า “เขามาแล้ว แต่เข้าร่างไม่ได้ เพราะสวดมนตร์ป้องกันไว้ เขาก็อยู่รอบๆนี่แหละ” และปู่ก็บอกให้ทราบว่าเขาเป็นใคร (ไม่ขอ บอกในที่นี้แต่เป็นวิญญาณดี) ซึ่งตอนนั้นเราก็นึกถึงพระคาถาชินบัญชร ของสมเด็จพระพุทธาจารย์ (โต พรหมรังสี) ขึ้นมาเลย ในการสนทนากับปู่ทำให้เราทราบว่าปู่เองดูจะเป็นวิญญาณดี ที่เรียกวิญญาณเพราะเราไม่รู้ว่าเป็นเทพจริงหรือไม่ หากเป็นเทพแท้เราก็ยินดี ปู่บอกว่าเวลาเราสวดมนตร์จะเกิดรัศมีแสงรอบตัวทำให้เขาเข้าใกล้ไม่ได้ เมื่อสวดมนตร์เสร็จให้แผ่เมตตาให้เขา (ซึ่งปกติเราก็ทำอยู่แล้ว) และเรายังมีคำถามอื่นอีก เช่น จะทำอย่างไรให้พ่อแม่เราหันมาสวดมนตร์นั่งสมาธิ ปู่บอกว่า นั่นเป็นความต้องการของเรามานานแล้ว (ซึ่งเป็นความจริงในจุดนี้ของเรา บอกพ่อแม่แล้วเขาก็ไม่ทำ) ปู่บอกให้เราเมื่อสวดมนตร์แผ่เมตตาก็ให้กับเทพที่ดูแลคุ้มครองพ่อแม่เราด้วย เพื่อให้เขาดลจิตใจพวกท่านให้มาปฏิบัติ เราก็บอกว่าเราก็สวดมนตร์แผ่เมตตาให้กับเทพของเราและของพ่อแม่อยู่แล้ว พวกเขาได้รับไหม ปู่บอกว่าได้รับ และเราถามเรื่องการนั่งสมาธิว่านั่งอย่างไรจะก้าวหน้า ปู่ถามว่าเราอยากนั่งสมาธิเพราะอะไร เราตอบไปว่า อยากรู้ว่าคำสอนของพระพุทธเจ้าที่เราศึกษาเป็นจริงในทางปฏิบัติหรือไม่ ภพภูมิ นรก สวรรค์มีจริงไหม เพราะอ่านได้แต่ปฏิบัติไม่ได้ ก็เท่ากับเรายังพิสูจน์คำสอนของท่านไม่ได้ เราอยากเห็นได้ด้วยตนเอง ปู่บอกให้เราอย่ากล่าวพุทโธแล้วกำหนดลมหายใจที่ปลายจมูก ให้กำหนดยุบหนอ-พองหนอที่ท้องเพราะจะทำให้เรากำหนดสมาธิได้ดีกว่า อย่ามี “ความอยาก” เช่น ความอยากรู้อยากเห็น เพราะจะเป็นตัวปิดกั้นในการทำสมาธิให้จิตสงบ แล้วถ้าทำถูกจะเห็นเอง เรื่องการเห็นภพภูมิเป็นเรื่องเฉพาะตัว และให้ถือศีลห้าข้อ ฯลฯ (ข้อมูลต่างๆที่ปู่กล่าวมาก็ไม่ต่างจากที่พระพุทธเจ้าท่านสั่งสอนไว้) ในการที่เราได้สนทนากับปู่ทำให้เรารู้ว่าปู่เองสามารถรู้บางเรื่องในอดีตของชาตินี้ที่เราทำได้ ดูเหมือนจะอ่านจิตเราได้ แต่ทั้งนี้บางคนรวมทั้งเราอาจคิดว่าสิ่งที่พูดก็สามารถเป็นคำพูดที่เป็นทางจิตวิทยาได้เหมือนกัน เช่น เราถามปู่ว่าเทพของเราชื่ออะไร ปู่ไม่ตอบ ซึ่งพี่อีกคนในที่นั่นบอกว่าปู่ไม่รู้ชื่อเทพหากไม่ได้เชิญลงมาว่าเทพองค์ใดคุ้มครองใคร ปู่บอกว่าถ้าอยากรู้ต้องเชิญลงมาต้องรับองค์ แล้วต้องเปิดตำหนักเพื่อช่วยคนอื่น เราก็บอกว่าเราไม่อยากรับองค์เพื่อทำแบบนั้น ปู่กล่าวทิ้งท้ายว่า อะไรที่ไม่อยากเป็นเดี๋ยวก็ต้องเป็น (สรุป คือ เราก็มีองค์ ว่างั้น)

การที่เราลังเลในเรื่องการรับองค์เทพ เพราะเราเห็นว่าในศาสนาพุทธไม่เคยมีครั้งใดที่พระพุทธเจ้าบัญญัติให้มีการรับองค์ได้ เท่าที่เราได้ศึกษาในพระไตรปิฎก ปรากฎว่าการทำเช่นนั้น เป็นเรื่องที่จะเข้าเป็นติรัจฉานวิชชา (วิชาภายนอกที่ไม่มีประโยชน์ ไม่เป็นทางเพื่อเข้าสู่นิพพาน ซึ่งพระพุทธเจ้าไม่ให้ไปยุ่งเกี่ยว เรื่องรับองค์ทรงเจ้ารับผีไม่มีในศาสนาพุทธ และยังมีลักษณะอื่นอีกมาก ดูได้ที่ “ พระไตรปิฎกเล่มที่ ๙ พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค (๑ พรหมชาลสูตร) มัชฌิมศีล”) เมื่อเราสงสัยเราจึงไปอ่านเว็บไซต์ของศาสนาพราหมณ์-ฮินดูว่ามีเรื่องการรับองค์ทรงเจ้าหรือไม่ ปรากฎว่า ทางเขาก็ไม่มีเช่นกัน และเขาระบุว่าพวกที่รับองค์ที่ว่าเป็นเทพไม่ว่าของไทย ฮินดู จีน ล้วนเป็นเรื่องโกหก เทพแท้ที่อาศัยร่างมนุษย์เพื่อเข้าทรงเพื่อช่วยคน ร่างทรงคนนั้นจะต้องเป็นคนถือศีลกินเจ อยู่ในตำหนักฮินดูของเขาเอง และจะเชิญมาในวันสำคัญทางศาสนาของเขาเท่านั้น ไม่มาเปิดตำหนักข้างนอก ไม่มีการกินเหล้า สูบบุหรี่ กินหมาก หรือออกไปเต้นท่าทางต่างๆว่าเป็นเทพเข้าร่างแล้ว ดังนั้น พวกที่เข้าร่างคนพวกนั้นแท้จริงแล้วเป็นวิญญาณไม่ใช่เทพ (วิญญาณดีที่อยากช่วยมนุษย์จริงๆก็มี แต่ว่าผลบุญของที่ร่างทรงทำไว้จะต้องแบ่งให้วิญญาณพวกนี้ไปด้วย และไม่เป็นการดีที่อยู่ๆร่างหนึ่งร่างจะมารับสองวิญญาณหรือบางคนกล่าวอ้างว่ามีองค์เทพสามถึงสี่คนในร่างตนเองก็มี) เทพแท้ไม่ใช่ทาสที่เชิญมาก็ต้องมาในตอนนั้นทันทีหรือมาได้บ่อยๆ หากพวกพราหมณ์รู้ว่ามีใครกล่าวอ้างเป็นเทพในศาสนาเขา เขาจะสวดมนตร์ทำพิธีขับไล่ร่างทรงนั้น และเขาบอกว่าร่างทรงเกิดอาการทุรนทุรายเนื่องจากไม่ใช่เทพแท้ของเขา (หากใครคิดว่าตนเองแน่มีเทพทางพราหมณ์-ฮินดูจริงลองไปพิสูจน์ตนเองที่วัดแขกน่าจะเป็นการดี นอกจากนี้หากไม่ใช่เทพแท้ของเขา หลักธรรมพระสูตรทางศาสนาเขา เวลาเขาถาม ร่างทรงก็ตอบไม่ได้) เป็นต้น

ดังนั้น ประสบการณ์ดังกล่าวข้างต้น ทำให้เราได้ข้อสรุปว่า

๑. อำนาจพุทธคุณ ธรรมคุณ และสังฆคุณ ในบทสวดมนตร์เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของจริงที่คอยปกป้องคุ้มครองเรามาตลอดเวลา อย่างบทชินบัญชร เป็นการอัญเชิญเหล่าพุทธบารมีของพระพุทธเจ้า ๒๘ พระองค์ พระธรรมต่างๆ และพระอริยสงฆ์สาวก มาเป็นกำแพงแก้วคุ้มครองผู้สวด ๗ ชั้น กันภูตผีปีศาจและคุณไสย ไสยศาสตร์ต่างๆได้ ตามตำรากล่าวอานุภาพของพระคาถาดังนี้ว่า
ผู้ใดได้สวดภาวนาพระคาถาชินบัญชรนี้ เป็นประจำอยู่สม่ำเสมอจะทำให้เกิดความศิริมงคลสมบูรณ์พูนผล ศัตรูหมู่พาลไม่กล้ากล้ำกราย ไปทางใดย่อมเกิดเมตตามหานิยม เกิดลาภผลพูลทวีขจัดภัยจากภูติผีปีศาจ ตลอดจนคุณไสยต่างๆ ทำน้ำมนต์รดแก้สรรพโรคภัย เป็นสิริมงคลแก่ชีวิต มีคุณภาพตามแต่จะปราถนา ดังคำโบราณว่า “ฝอยท่วมหลังช้าง” จะเดินทางไปที่ใดๆ สวด ๑๐ จบ แล้วอธิษฐานจะสำเร็จสมดังใจ
๒. ด้วยเหตุนี้ทำให้เหตุการณ์ด้านคุณไสย หรือวิญญาณใดก็เข้าร่างเราไม่ได้ แม้เราจะยินดีให้เข้ามา เช่น การเล่นแบบผีเหรียญคนเดียว หรือการไปขอให้ปู่เชิญมาให้ก็ตาม
๓. แม้บทสวดคาถาของปู่ก็ไม่อาจทำลายกำแพงแก้วของพระพุทธองค์ได้
๔. บางคนที่อยู่ในพิธี คุยกับเราว่าเขาจะรับองค์ จะถือศีล ๕ เพราะก่อนหน้านี้ทำอะไรไม่ขึ้น เพราะชอบดื่มเหล้า แถมในตัวเขาอาจมีของไม่ดีอยู่ด้วย ซึ่งความจริงไม่ต้องรับองค์ พระพุทธองค์ก็ให้ถือศีล ๕ อยู่แล้ว แต่ชาวพุทธหลายคนไขว้เขว้ทำตนในศีล ๕ ไม่ได้เอง แล้วจะหาสิ่งดีๆมาเข้าตัวได้อย่างไร คิดแต่เพียงว่าต้องรับองค์ ให้องค์ช่วย ให้จำไว้อย่างว่า หากคุณถือศีล ๕ สวดมนตร์ นั่งสมาธิ เท่ากับคุณปูทางสร้างคลื่นพลังงานที่ดีให้อยู่กับคุณอยู่แล้ว แล้วคลื่นพลังงานที่ดีอื่นๆ จะมาหาคุณเอง ทำให้คุณประสบความสำเร็จในทางดีที่สมปราถนาได้ ในทางกลับกัน หากสร้างคลื่นพลังงานไม่ดี เช่น ไม่ถือศีล ๕ คลื่นพลังงานที่ดีก็มาหาคุณได้น้อย เพราะมีคลื่นพลังงานไม่ดีมีมากกว่าคอยกั้นไว้และส่งผลอยู่
๕. หากแม้มีใครบอกว่าคุณ “มีองค์” ต้องไปรับองค์ ขอให้ตอบไปว่า “ใช่ เรามีองค์แล้ว ก็คือ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า” หรือ จะเป็นพระอริยสงฆ์ท่านใดที่คุณนับถือแล้วก็ได้
๖. ฤทธิ์ธานุภาพของพระพุทธเจ้าสูงกว่าองค์เทพใดๆ อยู่แล้ว แล้วคุณจะไปรับ “องค์” ทำไมกัน? เทพ พรหม อรูปพรหมยังต้องเวียนว่ายตายเกิด อีกทั้งคุณจะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเวลาร่างทรงเชิญเทพมาเข้าร่างผู้รับนั้น จะเป็นองค์เทพแท้จริงหรือไม่ เว้นแต่คุณจะเป็นผู้มีฌานวิเศษด้วยตัวเอง คือ รู้ได้ด้วยตนเอง แต่ต้องมั่นใจว่าตนเองไม่รู้แบบหลงคิดไปเอง (ไม่มีร่างทรงคนไหนจะบอกว่าเป็น เทพมาร หรือ มาร หรือ วิญญาณฝ่ายดี หรือ วิญญาณสัตว์เดรัจฉานหรอก แม้ร่างทรงเองก็คงเข้าใจโดยสุจริตใจว่าของตนเป็นองค์เทพแท้) เมื่อคุณเข้าไปที่ใดๆที่เขาทำพิธีกรรมทางทรงเจ้านี้ ไม่ต้องห่วงว่าคุณเป็นคนหนึ่งที่เขาจะบอกว่าคุณมีองค์ หรือไม่ก็บอกว่ามีของไม่ดีอยู่ข้างในตัว ต้องเอาออกก่อนรับองค์ ดังนั้น คุณไม่ใช่คนพิเศษอะไรกว่าใครคนที่ไม่มีคนทักว่ามีองค์
๗. หากเทพแท้ของคุณอยากให้คุณช่วยเหลือจริง ท่านสามารถเข้าฝันคุณได้อยู่แล้ว หรือมาทางสมาธิเมื่อคุณนั่งสมาธิจนเกิดจิตนิ่ง แล้วจิตนั้นจะช่วยให้คุณสื่อสารกับเทพแท้ได้ หรือรู้เห็นภพภูมิอื่นได้ หากกำลังบุญของคุณมากพอ บางคนต้องการให้เทพช่วยหรือแม้พระพุทธเจ้า หรือพระอริยสงฆ์ก็เพียงส่งจิตเราสวดมนตร์ของท่าน ท่านก็ช่วยปัดเป่าบรรเทาให้แล้ว
๘. แท้จริงแล้วเทพแท้จะเข้าร่างทรงก็พอมีได้จริง แต่เปอร์เซนต์การเกิดน้อยมาก (พราหมณ์-ฮินดู ว่าเช่นนั้น)
๙. ให้ระวัง มาร กับ เทพมาร ที่สามารถมีอิทธิฤทธิ์ปาฎิหาริย์ไม่ต่างจากเทพแท้ได้ เราเคยอ่านว่ามีพระที่สื่อสารทางจิตได้ ซึ่งเราจำไม่ได้ว่าพระนี้ขอจากใคร กล่าวคือ มาร หรือ เทพมาร ช่วยแปลงตนเองให้พระท่านดูหน่อยว่าพระพุทธองค์ท่านมีลักษณะอย่างไรหลังปรินิพพาน (เพราะมาร หรือ เทพมารตนนี้ บอกว่าเคยเห็นพระพุทธองค์ว่าเป็นอย่างไร) ซึ่งพอแปลงให้ก็เป็นแบบพระพุทธองค์ที่มีฉัพพรรณรังสีสวยสดงดงามมาก จนพระก้มลงกราบเพราะหลงคิดว่าเป็นพระพุทธเจ้าจริงไปแล้ว ต่อมาผู้ที่แปลงร่างนี้ ก็ตำหนิพระว่าอย่ามากราบตนเพราะเขาไม่ใช่พระพุทธเจ้า เดี๋ยวเขาบาป (มาร หรือ เทพมาร ที่ไม่ได้คิดร้ายต่อพระพุทธเจ้าก็มี แต่จะนับถือหรือไม่ ก็อีกเรื่อง)
๑๐. เครื่องรางของขลัง แม้แต่องค์พระห้อยคอ ฯลฯ ต่อให้คุณมีครอบครองอยู่จริง จงอย่าไปยึดติดกับวัตถุพวกนั้นเลย “ธรรม” ของพระพุทธเจ้าต่างหากที่คุณสมควรยึดมาปฏิบัติให้มาก แต่ก็ไม่ให้ยึดติดเช่นกัน เพราะธรรมนี้ก็เป็นดั่งบันไดให้ชาวพุทธเดินทางเพื่อให้สู่แดนนิพพานนั่นเอง
๑๑. เราอยากเชิญชวนทุกท่านที่ได้อ่านเรื่องนี้ หรือเรื่องของใครก็ได้ที่มีประสบการณ์ในทางธรรม ขอให้คุณมาสวดมนตร์ ถือศีล ๕ นั่งสมาธิเจริญภาวนากันให้มาก อย่าคิดว่าเดี๋ยวค่อยทำ หรือเป็นผู้อาวุโสค่อยทำ กว่าจะถึงเวลานั้นก็ช้าเกินไป หรือบางคนอาจเสียชีวิต หรือประสบภาวะพิกลพิการสมองไม่อยู่ในภาวะปกติที่จะเจริญธรรมได้อีกแล้ว ได้แต่รอคอยความตาย หรือรอแต่เศษบุญที่คนอื่นจะทำส่งให้ภายหลังตายแล้วเท่านั้น ดีไม่ดีบางคนก็ไม่ทำบุญให้ผู้ที่ตายไปเพราะคิดว่าตายแล้วสูญ เป็นต้น
ขอฝาก ธรรมบท ๒๕/๒๐ ว่า “มารดา บิดา หรือญาติอื่นๆ ทำความดีบางชนิดให้ไม่ได้ จิตที่ตั้งไว้ชอบแล้ว ทำบุคคลให้ดีได้ยิ่งกว่านั้น”

สุดท้ายนี้หากใครมีข้อสงสัยประการใด หรืออยากร่วมแสดงความคิดเห็น สอบถามเราได้ ถ้าเรารู้เราจะช่วยตอบให้ ถ้าเราไม่รู้ เราจะค้นคว้าหามาให้เพิ่มเติม

เขียนโดย “PNS ผู้ศึกษาธรรมเพื่อมุ่งสู่นิพพาน”